حرم حضرت عبدالعظیم حسنی
حرم حضرت عبدالعظیم حسنی یکی از مشهور‌ترین و شاید به نوعی مشهور‌ترین بنایی باشد که در استان تهران وجود دارد. بنایی که همه ساله بسیاری از مردم اقصی نقاط کشور برای زیارت آن رهسپار می‌شوند. بنای اصلی و اولیه نخستین بقعه در نیمه دوم قرن سوم هجری قمری، توسط محمد پسر زید داعی علوی تعمیر اساسی شد. با گذشت زمان، متعلقات دیگری هم به بنای فوق افزوده شد تا به صورت مجموعه بزرگ کنونی درآمد. در حال حاضر، این بنا مشتمل بر حرم‌ها، رواق‌ها، مسجد‌ها، ایوان‌ها و صحن‌های متعدد است. در دوره صفویه بناهای اطراف به آن افزوده شد و در دوره قاجار، به دلیل نزدیک بودن به پایتخت، توجه ویژه ای به آن گردید.از آثار تاریخی این مجموعه به سردر آجری دوران سلجوقی و صندوقی از جنس عود، فوفل و گردو با کتیبه‌هایی به خط نسخ و ثلث برجسته می توان اشاره کرد که به سال ۷۲۵ ه.ق تعلق دارد.بنای اصلی حرم، اتاقی چهار ضلعی به ابعاد ۷/۵ متری است که در بالا با چهار گوشواره به هشت ضلعی و سپس به کمک طاق بندهایی کوچک به شانزده ضلع تبدیل و زمینه برای برپایی گنبد فراهم شده است.
ساخته‌شده در دورهٔ علویان طبرستان (۸۶۴ – ۹۲۸ م)
۱٬۰۹۸ – ۱٬۱۶۲ سال پیش
