منطقه حفاظت شده هفتاد قله

منطقه حفاظت شده هفتاد قله با مساحتی معادل ۸۲۱۲۵ هکتار، در محدوده شهرستان‌های اراک و محلات و ناحیه کوچکی از شهرستان خمین واقع شده است. این منطقه از شمال به مراتع قوچک، از غرب و شمال غربی به جاده آسفالته تهران - جنوب کشور، از جنوب غربی به دشت امام آباد، از جنوب به ارتفاعات انجدان، چنار و بزیجان و از شرق به ارتفاعات شانق و تپه ماهورهای ورین، کهک و دره چاه مولا محدود می‌شود. این منطقه شامل مجموعه ای از ارتفاعات، تپه ماهورها و دشت‌هایی با پوشش استپی است و زیستگاه سه گونه از مهم‌ترین پستانداران بومی یعنی کل و بز، قوچ ومیش و آهو است. علاوه بر این، مناطتی کوهستانی آن دارای گونه‌های کمیاب گیاهان وحشی است که در حفظ و حرا ست خاک و تشکیل سفره‌های آب زیرزمینی اثربه سزایی دارد و در صورت ازبین رفتن این نوع پوشش، خاک فرسوده شده و در نتیجه سیل به وجود می‌آید که در تخریب سیستم‌های آبی نقش مهمی داردو خسارات جبران ناپذیری به اقتصاد محلی وارد می‌کند.

هفتاد قله مجموعه ای کوهستانی است که از شمال به جنوب کشیده شده است.این کوه دارای هفتاد برآمد گی یا قله است که هر یک نام مخصوصی دارد وتصور می‌شود، وجه تسمیه هفتاد قله نیز به همین موضوع مربوط می‌گردد. این منطقه به دلیل امتیازات خاص و وفور حیوانات وحشی قابل شکار از قدیم جزءشکارگاه‌های مشهور ایران محسوب می شده و بسیار مورد توجه سلاطین به خصوص در دوران قاجار بوده است و به همین علت تإ سال ۱۳۴۹ از نظر حیات وحش و پوشش گیاهی بسیارفقیر شده بود، لذا همراه چند منطقه دیگر به عنوان منظقه ممنوعه اعلام و قرق شد.در سال ۱۳۵۳ به علت نیاز منطقه به توسعه، نواحی وکوههای انجدان، لته در، سله بهر، سراب ازنا، برآفتاب‌های کارچان وآقایی به منطقه اضافه و به عنوان منطقه حفاظت شده هفتاد قله اعلام گردید. این امر موجب بهبود وضع مراتع و حیات وحش منطقه شد، ولی در سال‌های ۱۳۵۷ و۱۳۵۸ به علت درگیری دولت و نیروهای مرد می با مسائل انقلاب، این منطقه همچون سایر مناطق مورد تخریب وتجاوز سودجویان قرار گرفت وضمن نابودی نسل آهو، تعداد پستانداران وحشی در منطقه نیز به شدت کاهش یافت. با این حال از سال۱۳۵۹ تلاش مامورین سازمان حفاظت محیط زیست و همکاری مقامات اجرایی و قضایی، ازاین تجاوزات جلوگیری به عمل آمده است.