تپه فرخ آباد

یک هیئت باستان شناسی از دانشگاه میشیگان به سرپرستی هنری رایت و در ماههای مارس و آوریل سال ۱۹۶۸ م به حفاری در آن پرداختند. این تپه در حدود ۳۰ متر ارتفاع و کف تپه ۱۵۰ * ۲۵۰ متر مربع مساحت دارد. حدود ۶۰ درصد حجم تپه در قسمت جنوب و غرب را رود مهمه شسته و از بین برده است به نظر می‌رسد این محل برای اولین بار حدود ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مورد استقرار قرار گرفته و بطور مداوم تا ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح مسکونی بوده است. سپس در هزاره دوم پیش از میلاد مجددا مسکونی شده و این استقرار تا هزاره اول بعد از میلاد ادامه داشته است. دو تراشه پنج متری در قسمت جنوبی تپه حفاری شد. یک ترانشه یک متری در شمال تپه برای روشن کردن حصار دور اجتماع حفاری شد. در ترانشه الف حفاری ۳۶ لایه باستان شناسی آشکار شد که به ترتیب قدمت: لایه‌های ۳۶ تا ۳۳ دوره بیات همزمان با سوزیانا (د) است. ۲- لایه‌های ۳۲ تا ۲۲ دوره فرخ همزمان با شوش (الف) می‌باشد. ۳ – لایه‌های ۱۸ تا ۱۲ دوران اوروک همزمان با شوش (ب) ۴ – لایه‌های ۱۷ تا ۱۱ اوایل جمدت نصر همزمان با شوش (ج) ۵ – لایه‌های ۱۰ تا ۱ اواخر دوران جمدت نصر همزمان با شوش (الف)

در ترانشه ۴۷ لایه باستانی آشکار شد که به ترتیب قدمت عبارتند از: لایه ۴۷ همزمان با دوره بیات. لایه‌های ۳۶ تا ۴۶ با دوره فرخ. لایه‌های ۳۰ تا ۳۵ با دورهی اوروک. لایه‌های ۲۳ تا ۲۹ با دوره اوایل جمدت نصر. لایه‌های ۲۰ تا ۲۲ با اواخر دوره جمدت نصر و لایه‌های ۱ تا ۱۹ مربوط به هزاره دوم پیش از میلاد می‌باشند. فقط قسمت محدود و کوچکی بیات حفاری شد که سفال‌های بدست آمده از آن با سفال تپه سبز که در نزدیکی این تپه قرار دارد قابل مقایسه است. در ترانشه الف آثار معماری زیادی بدست آمد. در دوره فرخ خشت‌های بزرگی به ابعاد ۱۲ * ۲۵ * ۵۰ سانتی متر مکعب در ساختمان مربوط به این دوره به کار برده شده است.

در دوره مربوط به هزاره دوم پیش از میلاد آثار عظیمی آشکار شد. نزدیک سطح تپه بقایای ساختمانی مربوط به اوایل دوران اسلام وجود دارد.