درب امام

درشرق خیابان چهار باغ پائین ودرقبرستان قدیمی جمیلان (سنبلستان) و در نزدیکی محله قدیمی دردشت اصفهان بقعه دوامامزاده واقع شده که ساختمان آن درسالهای ۸۵۷ هجری قمری برابربا ۱۴۵۳ میلادی درزمان حکومت جهانشاه قراقویونلو به پایان رسیده است.

این دو امامزاده ابراهیم و زین العابدین (ع) از احفاد و نوادگان حسن مثنی و علی بن جعفر (ع) هستند که دراین محل به خاک سپرده شده اند.

بنای تاریخی درب امام از دو گنبد بزرگ و کوچه و یک سردر کاشیکاری و سه صحن در سه جهت شمال و شرق و غرب تشکیل شده است. سردر اصلی در محوطه شمالی واقع شده و با کاشیهای معرق موزون و بسیار زیبا ساخته شده است. بسیاری از محققین از جمله آندره گدار به تغییرات بعدی بنا در دوره‌های مختلف و به خصوص صفویه اشاره کرده اند کتیبه سردر به خط ثلث سفید با کاشی معرق بر زمینه آبی لاجوردی به زبان فارسی نوشته شده است. در این کتیبه به نام جهانشاه قراقویونلو و تاریخ ۸۵۷ اشاره شده است.

در سمت شرق این سردر، سر در دیگری است که کتیبه‌های آن به تعمیرات بنا در دوره شاه سلطان حسین صفوی اشاره می‌کند نویسنده این کتیبه‌ها محمد رضا امامی و خطاط دیگری به نام عبدالرحیم می‌باشند. گنبدهای موجود در بنای تاریخی درب امام در یک زمان ساخته نشده اند. گنبد بزرگ همزمان با ساختمان بقعه در قرن نهم ساخته شده است و کتیبه‌های آن شامل آیات قرآن مجید می‌باشند. اما گنبد کوچک در سال ۱۰۸۱ هجری ساخته شده است. کتیبه این گنبد به خط محمد رضا امامی است.

در غرب محوطه درب امام مسجد کوچکی است که منسوب به سعید بن جبیر از بزرگانی است که در اوایل اسلام دراصفهان امامت داشت است. ازاره داخل بقعه با کاشی‌های بسیار خوشرنگ تزئین شده است. در داخل ایوانهای غربی گچ بری‌ها و قطار بندی‌های بسیار زیبایی است که بیانگر ذوق و ابتکار و خلاقیت هنرمندان اصفهان درآن روزگار است. گنبد بزرگ درب امام و ایوان‌های شرقی و شمالی در سال ۱۳۲۸ شمسی تعمیر شده اند. کاشیکاریهای گنبد کوچک و قسمت‌های غربی بنا در سال ۱۳۳۲ مرمت گردیده اند.