شهر باستانی سیروان (شیروان)

بر اساس گزارش‌ها و آثار مکتوب این شهر در دوره ساسانی رونق بسیاری داشت و موقعیت خود را تا حدود قرن چهارم هجری حفظ کرد. به دلیل انتقال مرکز حکومتی که به نواحی شرق فلات ایران بعد از دوره حکومت آل بویه و ضعیف شدن موقعیت تیسفون در نزدیکی بغداد. از سیروان در آثار مورخان و جغرافی نویسان اسلامی کمتر سخن به میان آمده است. اکثر بناهای این شهر باستانی دارای دو طبقه از سنگ و گچ و با طاق قوسی و از چهار جهت دارای ورودی و خروجی است. عرض دیوار بناها حدود ۵/۱ متر است. طاق‌های قوسی اتاق‌ها تقریبا از ارتفاع ۵/۱ متر دیوارهای جانبی شروع شده است. سبک طاق‌های اکثر بناهای باقی مانده تقریبا یکسان است. در محوطه شهر باستانی در زیرزمین یکی از خانه‌ها. چهار اتاق منظم با ابعاد ۲ * ۸ در کنار هم دیده می‌شود. طاق این اتاق‌ها قوسی و از سنگ کلوخ و گچ در ساختن آنها استفاده شده است. سبک معماری ساختمان‌های موجود در ویرانه‌های شهر باستانی شیروان با بناهای شهر تاریخی دره شهر کنونی کاملا قابل مقایسه است.