مسجد جامع بابل
بنای مسجد جامع بابل مربوط به ۱۶۰ ه.ق است که گویا به دست مازیار بن قارن بنا شده است. این مسجد بارها و به ویژه در دوره صفوی بازسازی شده و در دوران فتحعلی شاه قاجار در سال ۱۲۲۵ ه. ق به مباشرت میرزا محمد شفیع صدر اعظم و توسط محمدحسین - متولی بنا- مجدداً بازسازی شده است. بنای کنونی مسجد باقی مانده آثار دوره قاجاریه و تعمیرات و مرمتهایی است که بعدها صورت گرفته است.
مسجد دارای دو سر در ورودی شرقی و غربی است که بالای سر درغربی آیات و عباراتی بر خشتهای کاشی به تاریخ ۱۲۳۰ ه.ق نوشته اند. صحن مسجد به صورت شرقی – غربی قرار گرفته و دراطراف آن، ایوان و شبستانهایی است. در غرب شبستان، محراب قدیمی و در ضلع جنوبی آن، دو محراب کاشی کاری جدید قرار دارد. محراب قدیمی، نیمه خراب است و خشت کاشیهای آن به هم ریخته است. بر متن و اطراف محراب، کتیبههایی کاشی کاری و گچ بری شده است. اشعاری از فتحعلی خان صبا به تاریخ ۱۲۲۷ ه.ق، در پاکار طاق ایوان دیده میشود.
ساختهشده در دورهٔ صفویان (۱۵۰۱ – ۱۷۳۶ م)
۲۹۰ – ۵۲۵ سال پیش



