پرش به محتوا
ایرانپدیا
جلیل ضیاء بدیع الزمان فروزانفر
شاعر و ادیب

جلیل ضیاء بدیع الزمان فروزانفر

1283 ه ش – 1349

این دانشمند و مورخ مشهور معاصر که بعد‌ها بدیع الزمان فروزانفر نام گرفت در سال ۱۲۸۳ ه.ش در روستای بشرویه از توابع طبس به دنیا آمد. پدرش شیخ علی پسر آخوند ملا محمد حسن قاضی بود که هر دو شاعر و فقیه و طبیب بودند ونسبشان به ملا احمد تونی از علمای عصر شاه عباس اول صفوی می‌رسید. این ادیب بزرگ مقدمات علوم اسلامی را در زادگاه خود آموخت و در سال ۱۳۳۸ ه.ش به مشهد رفت و به مدت چهار سال در محضر اساتید بزرگی نظیر عبدالجواد ادیب نیشابوری، حاج میرزا حسین سبزواری و حاج شیخ مرتضی آشتیانی فقه و منطق، اصول وادبیات عرب را فراگرفت. وی در سال ۱۳۴۲ ه.

ش به بدیع الزمان فروزانفر جلیل ضیاء ادیب، دانشمند و مورخ مشهور معاصر که بعد‌ها بدیع الزمان فروزانفر نام گرفت در سال ۱۲۸۳ ه.ش در روستای بشرویه از توابع طبس به دنیا آمد. پدرش شیخ علی پسر آخوند ملا محمد حسن قاضی بود که هر دو شاعر و فقیه و طبیب بودند ونسبشان به ملا احمد تونی از علمای عصر شاه عباس اول صفوی می‌رسید.

بدیع الزمان مقدمات علوم اسلامی را در زادگاه خود آموخت و در سال ۱۳۳۸ ه.ش‌به مشهد رفت و به مدت چهار سال در محضر اساتید بزرگی نظیر عبدالجواد ادیب نیشابوری، حاج میرزا حسین سبزواری و حاج شیخ مرتضی آشتیانی فقه و منطق، اصول وادبیات عرب را فراگرفت. وی در سال ۱۳۴۲ ه. ش به تهران رفت و مطالعات اسلامی وادبی خود را در رشته‌های گوناگون اعم از فقه و اصول، شرح اشارات و شفا و کلیات قانون‌ابو علی سینا، تحریر اقلیدس و اسفار و الهیات ادامه داد.

۱برگ ۱ از ۳استاد

استاد بدیع الزمان فروزانفر به تدریس فقه و اصول در سال ۱۳۰۵ در مدرسه معروف دارالفنون پرداخت و در سالهای ۱۳۰۶ و ۱۳۰۷ ادبیات فارسی، منطق و عربی را در مدرسه حقوق و دارالمعلمین تدریس نمود. در سال ۱۳۱۰ استاد تفسیر قرآن و ادبیات عربی مدرسه عالی سپهسالار شد و در سال ۱۳۱۳ پس از تأسیس دانشگاه تهران به استادی و معاونت دانشکده معقول و منقول (دانشکده الهیات فعلی) برگزیده شد.

بدیع‌الزمان فروزانفر از این زمان به مدت ۳۰ سال در دانشگاه تهران و در رشته‌های مختلف اعم‌از ادبیات فارسی، تاریخ، تصوف اسلامی، عرفان و ادبیات عرب تدریس نمود.وی درسال ۱۳۲۳ به سمت رئیس دانشکده معقول و منقول دانشگاه تهران برگزیده شد و از ابتدای تأسیس فرهنگستان ایران به عضویت آن درآمد. بدیع الزمان طی سالهای ۱۳۱۳ تا ۱۳۳۲ عضو شورای عالی فرهنگ ایران بود و دو دوره به نمایندگی مجلس شورای ملی‌وقت (مجلس شورای اسلامی فعلی) و مجلس سنا انتخاب شد.

استاد فروزانفر دهها سفر علمی به کشورهای مختلف اروپائی و آسیائی انجام داد و یک دوره نیز در دانشگاه بیروت لبنان زبان و ادبیات فارسی را تدریس نمود. وی‌دانشمندی برجسته و نکته سنج بود و در علم رجال و تحقیق احوال بزرگان ادب و فارسی ایران کنجکاوی خاصی داشت و از اساتید منحصر به فرد تاریخ و فرهنگ ایران بود که به معارف اسلامی و ادبیات عرب نیز تسلط داشت.

۲برگ ۲ از ۳

عمده مطالعات استاد بدیع الزمان در مورد عطار نیشابوری و مولانا جلال الدین رومی بود و بیش از چهل سال به غور و بررسی پیرامون مثنوی معنوی مولانا پرداخت وشرح پرمایه او بر مثنوی مولانا جلال الدین رومی مانند خود مثنوی از آثار جاویدان ادبیات فارسی بشمار می‌رود. از نصایح مکرر استاد به شاگردانش این جمله بود (توقف مرگ است.) بدیع الزمان شعر نیز می‌سرود و اشعار باقی مانده از وی نمودار سبک خراسانی به‌ویژه سبک

تمّت
۳برگ ۳ از ۳

اطلاعات کاربردی

زندگی
1283 ه ش – 1349
آرامگاه
تهران
شاعر و ادیب

شاید بپسندید