میزا محمد تقی بهار
1266 – 1330
بهار (۱۲۶۶-۱۳۳۰ ش) اندیشمند، نویسنده، محقق، روزنامه نگار، استاد دانشگاه و شاعر، متخلص به بهار در مشهد متولد شد، پدر وی ملک الشعرای آستان قدس رضوی بود.بهار تحصیلات مقدماتی را نزد پدر آموخت وعلوم ادبی وعربی متداول زمان خود را از استادان مشهور خراسان چون ادیب نیشابوری فراگرفت.در نوجوانی پدر خود را از دست داد و از همان اوان شعر می‌سرود.بعد از مرگ پدر، به فرمان مظفرالدین شاه، لقب ملک الشعرایی استان قدس رضوی را یافت.
وی در نهضت مشروطه طلبان مجاهدتها کرد.در سال ۱۳۲۸ ق هفته نامه تازه بهار را نشر داد.در سال ۱۳۳۳ ق از طرف مردم مشهد به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب شد و رهسپار تهران گردید.در سال ۱۳۳۶ ق انجمن ادبی دانشکده را با مجله دانشکده که منتسب به همان انجمن بود، تاسیس کرد و در همان سال به تجدید انتشار روزنامه نوبهار همت گماشت. در سال ۱۳۳۸ ق مدیریت روزنامه ایران که غیر رسمی بود، به وی محول گردید.
از طرف مردم تهران دو بار به نمایندگی مجلس شورای ملی انتخاب گردید و در سال ۱۳۲۴ ش به وزارت برگزیده شد.در دانشکده ادبیات تهران نیز تا پایان عمر تدریس می‌کرد.وی واپسین قصیده سرای بزرگ فارسی است.وی در تهران وفات یافت و در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شد.از او آثار زیادی به جا مانده است از جمله سبک شناسی، تاریخ احزاب سیاسی، مجموعه مقالات و دیوان اشعار در دو جلد.
