میاندوآب

میاندوآب یکی از شهرهای جنوبی استان آذربایجان غربی در شمال غرب ایران است. این شهر مرکز شهرستان میاندوآب بوده و با فاصلهٔ ۱۴۳ کیلومتری از ارومیه، در جنوب استان قرار گرفته است.

براساس نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵، جمعیّت شهری میاندوآب ۱۳۴٬۴۲۵ نفر بوده است.

میاندوآب شهر رودخانه‌های پرآب در جنوب دریاچه ارومیه و میان دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود واقع شده و محل تلاقی استان‌های آذربایجان غربی و شرقی و زنجان و کردستان محسوب می‌شود.

میاندوآب به سرزمین آب‌ها و شهر دوچرخه ایران مشهور است.

دلیل نام‌گذاری این شهر نیز به خاطر موقعیت این شهر میان دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود است. ورزش دوچرخه سواری در این شهر قدمت زیادی دارد و میاندوآب به شهر دوچرخه ایران معروف و مشهور است. اهالی میاندوآب مردم آذربایجانی هستند و به زبان ترکی آذربایجانی تکلم می‌کنند. در جلد چهارم کتاب «فرهنگ جغرافیائی ایران (آبادیها)» نیز زبان مردم میاندوآب، ترکی آذربایجانی و مذهب آنها شیعه ذکر شده است. سوغات این شهر قند است.

میاندوآب، چهارمین دشت حاصلخیز کشور محسوب می‌شود و شهرستان میاندوآب نیز بعد از ارومیه بزرگ‌ترین تولیدکننده محصولات کشاورزی در آذربایجان غربی و یکی از قطب‌های اصلی استان در امر تولید است.

میاندوآب از جایگاه ارتباطی، نظامی و راهبردی ویژه‌ای در سطح منطقه شمال غرب کشور برخوردار است و به دلیل واقع شدن در مسیر راه تبریز، ارومیه، سنندج و تهران و پیوند دادن استان‌های آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی و زنجان و کردستان اهمیت و نقش مهمی برخوردار است.

همچنین میاندوآب پنجمین شهر پرجمعیت استان آذربایجان غربی و هفتاد و چهارمین شهر پرجمعیت ایران است.

میاندوآب و حومه آن در دنیای قدیم یکی از مناطق پررونق بوده است، نخستین سند معتبر به دست آمده که مربوط به منطقه میاندوآب باشد، سنگ نبشته‌ای به زبان اورارتویی که در شمال غرب شهر در نزدیکی روستای داش تپه است که دو قطعه بزرگ این کتیبه به موزه بریتانیا انتقال داده شده است.

نام

میاندوآب در جنوب دریاچه ارومیه و میان دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود واقع شده است و نامگذاری این شهر به علّت جایگاه این شهر بین دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود است.

نام قدیمی شهر مرحمت‌آباد بوده است که به دلیل اهدای زمین‌های آن از سوی ناصرالدین شاه به فرزند دوستعلی‌خان معیرالممالک نظام‌الدوله به این نام خوانده شد.

پیشینه تاریخی

پیشینهٔ سکونت در دشت میاندوآب به هزاره‌های پیش از میلاد و دورهٔ اورارتو بازمی‌گردد. با این حال، نخستین سند شناخته‌شده که به موجودیت شهر امروزی میاندوآب اشاره دارد، متعلق به دوران پادشاهی فتحعلی شاه قاجار است.

بر پایهٔ برخی منابع، پس از سرکوب کرمان توسط آغامحمدخان قاجار، گروهی از ساکنان آن شهر به نواحی مختلف ایران، از جمله میاندوآب، سراب و دیگر نقاط آذربایجان کوچانده شدند. گفته شده است که بخشی از این مهاجران در میاندوآب ساکن شدند و در گذر زمان در جمعیت محلی ادغام گردیدند. وجود نام‌هایی چون محلهٔ کرمانی‌ها، سیرجانی‌ها، زرند، راه‌بُر و لک‌ها در میاندوآب از سوی برخی پژوهشگران با این مهاجرت‌ها مرتبط دانسته شده است. روایت شده که تا چند دههٔ پیش، برخی از نوادگان این مهاجران همچنان به فارسی با لهجه کرمانی سخن می‌گفتند و از خاستگاه نیاکان خود آگاهی داشتند.

میاندوآب در دورهٔ قاجار از املاک عزیزخان مکری بود. بر اساس منابع دورهٔ ناصرالدین شاه قاجار، عزیزخان برای تأمین مبلغی که یکی از رجال دولت به آن نیاز داشت، میاندوآب و باغ مشهور آن را در رهن قرار داد. پس از درگذشت عزیزخان، میاندوآب و باغ او و چند روستای پیرامون به تصرفِ دولت درآمد.

در خاطراتِ دوستعلی‌خان معیرالممالک نظام‌الدوله آمده است که عزیزخان مکری برای تأمین مبلغ ۹۵ هزار تومان، میاندوآب را به رهن گذاشت. به روایت وی، پدرش این وثیقه را پذیرفت و حدود دو سال بعد میاندوآب را از عزیزخان خریداری کرد.

نام میاندوآب در سفرنامه‌ها و آثار شماری از سیاحان و پژوهشگران اروپایی که پیش از دوره پهلوی از این منطقه دیدن کرده‌اند نیز ثبت شده است.

میاندوآب تا سال ۱۳۰۹ خورشیدی مرکز ناحیهٔ «مرحمت‌آباد» و از توابع مراغه به‌شمار می‌رفت.

مردم

جمعیت

در سرشماری سال ۱۳۹۵، جمعیّت شهر میاندوآب ۱۳۴٬۴۲۵ نفر اعلام شده که بر این اساس پنجمین شهر پرجمعیت استان آذربایجان غربی به حساب می‌آید.

اکثریت مردم شهر میاندوآب به زبان ترکی آذربایجانی سخن می‌گویند.

مذهب

مردم میاندوآب، مسلمان و شیعه دوازده امامی هستند. کُردهای سنی و بهائیان دیگر ساکنان میاندوآب هستند. در گذشته، شمار اندکی از کلیمیان در میاندوآب سکونت داشته‌اند.

جغرافیا

وضعیت طبیعی

شهر میاندواب با واقع شدن در دشت میاندوآب که به عنوان چهارمین دشت حاصل خیز کشور شناخته می‌شود، ظرفیت بالایی برای توسعه و پیشرفت دارد.

استعداد بالقوه و خاک مرطوب و حاصل خیز، آب فراوان برای کشتزارهای بزرگ، تنوع انواع محصولات زراعی و سردرختی، میاندواب را به یکی از قطب‌های اصلی و بزرگ تولیدکننده محصولات کشاورزی در آذربایجان غربی بدل ساخته است میاندوآب پتانسیل‌ها و ظرفیت‌های بالقوه زیادی برای سرمایه گذاران داخلی و خارجی دارد و در بخش کشاورزی به عنوان یک قطب مطرح است. در کنار این عوامل، شهر میاندواب با واقع شدن در موقعیت مناسب جغرافیایی و وجود منابع آبی مناسب مثل رودخانه زرینه رود، شرایط مناسبی برای توسعه و رشد شهری دارا است. در زمانی نه چندان دور جلگه میاندوآب یکی از جلگه‌های معروف کشت پنبه بوده است و هم‌اکنون کشت چغندر قند رواج دارد.

آب‌وهوا

آب‌وهوای منطقه متغیر بوده، تابستان‌های نسبتاً گرم و زمستان‌های بسیار سرد دارد. میزان بارش متوسط در منطقه ۲۸۹ میلی‌لیتر ثبت شده است.

موقعیت جغرافیایی

میاندوآب از موقعیت ارتباطی و جغرافیایی بی نظیری برخوردار است و به عنوان چهارراه ارتباطی چهار استان شمال غربی کشور شناخته می‌شود و محل اتصال استان‌های آذربایجان‌شرقی و آذربایجان‌غربی، زنجان و کردستان به محسوب می‌شود، میاندوآب با توجه موقعیت استراتژیک خود از لحاظ جغرافیایی، سیاسی و گردشگری همواره مورد تأکید صاحب نظران در امر توسعه بوده است این شهر در حد فاصل بین شهرهای باروق، ملکان، شاهین‌دژ، بوکان و مهاباد واقع شده است و در واقع پل ارتباطی برای استان‌های آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی محسوب می‌گردد. مساحت شهرستان میاندوآب ۲۶۹۴ کیلومتر مربع است و در طول جغرافیایی ۴۶درجه و ۶ دقیقهٔ شرقی از نصف‌النهار گرینویچ و در عرض ۳۶ درجه و ۵۸ دقیقهٔ شمالی از خط استوا در وسط جلگه‌های منتهی به دریاچه ارومیه با ارتفاع ۱۳۱۴ متر از سطح دریا قرار دارد.

محلات

میاندوآب از محلات متعددی تشکیل شده است که هر کدام قدمتی طولانی یا جدید دارند.

محلات قدیمی

برخی از محلات قدیمی میاندوآب به قرار زیر است:

قره‌ورن که تقریباً در قسمت شرقی شهر قرار دارد. نام این منطقه از واژه «قراول ورن» در زبان ترکی گرفته شده که به معنی نگهبانی‌دهنده است.

قجلی که در قسمت شمال‌شرقی شهر قرار دارد.

بهی که در جنوب شهر قرار گرفته است.

شللوند که تقریباً در قسمت غربی شهر قرار دارد.

یوزباش‌کندی که در جنوب شهر قرار دارد.

برخی از این محلات قبلاً روستا بوده‌اند که با گسترش شهر، جزئی از شهر شده‌اند.

محلات جدید

شهر میاندوآب در چند دهه گذشته (مخصوصا بعد از انقلاب اسلامی ۵۷) شاهد پیدایش کوی‌های جدیدی در خود بوده است. برخی از کوی‌های جدید شهر عبارتند از:

کوی باکری، کوی جهادگران، کوی جانبازان، کوی معلم، کوی سعادت، کوی فجر، کوی دانش، کوی المهدی، شهرک آیدین و ….

روستاهای امروز، کوی‌های آینده

در نتیجه رشد و توسعه شهر میاندوآب، برخی از روستاهای نزدیک به شهر، در آستانه چسبیدن به شهر و تبدیل شدن به کوی قرار دارند. برخی از این روستاها عبارتند از ابراهیم‌نایب‌کندی، بشیرخان‌کندی، ولی‌آباد، شبیلو، نصیرکندی، تقی‌آباد، سوگلی‌تپه.

کوه‌های شهرستان میاندوآب

شهرستان میاندوآب، از نظر توپوگرافی، تپه ماهوری و جلگه‌ای است. بجز در شرق میاندوآب، که دامنه‌های سهند در آن واقع است؛ اکثراً تپه ماهوری و هرچه به طرف شهر میاندوآب نزدیک می‌شویم از ارتفاع آنان کم می‌شود.

بلندترین ارتفاع کوه‌های مرز آذربایجان‌شرقی و غربی، در محل ربط با ارتفاع ۲۸۳۲ متر است و کوه‌های جان‌آقا، عثمان اولن، آیدشه و ارتفاعات نوروز لو (سد انحرافی نوروزلو در پای این کوه بر روی زرینه‌رود احداث شده) ۱۴۵۰ متر ارتفاع دارند. همچنین کوه قشلاق‌لو، با ارتفاع ۱۳۷۰ متر و ارتفاعات خطایی، در اطراف تالاب چنگیزگلی، با ارتفاع ۱۴۵۰ متر و کوه تلخاب یا قزل کوه، در حد فاصل مهاباد و میاندوآب با ارتفاع ۱۶۴۵ متر است.

آثار باستانی

پل میرزا رسول

این پل تاریخی در ۵ کیلومتری میاندوآب بر روی رودخانه سمینه رود بنا شده است. این اثر که قدمت آن به دوره قاجاریه می‌رسد در حال حاضر، در کنار جاده میاندوآب به مهاباد واقع شده است. طول این پل ۵۲ متر و تعداد دهانه‌های آن ۷ دهانه است. مصالح بکار رفته در این بنا در قسمت پایه‌ها و سیل شکن‌ها، سنگ و در بقیه قسمت‌ها آجر است. این بنا به شماره ۲۰۶۸ در فهرست آثار ملی ثبت شده است

پل کوسالار

پل کوسالار در ۱۰ کیلومتری شمال شرقی میاندوآب در مسیر جاده میاندوآب به شهر چهار برج در روستای کوسالار بر روی کانالی به نام «آجی گوبی» که از زرینه رود منشعب است، ساخته شده است. با توجه به نوع ساخت آن قدمت این پل به اواخر دوره قاجاریه برای ارتباط میان دو طرف کانال آب می‌رسد. پل کوسالار ۲ پایه دارد که با لاشه سنگ و ملات آهک بر روی پی‌های نه چندان محکم استوار شده پایه‌ها ۶/۱ متر عرض و ۵/۴ متر طول و در جهت مخالف جریان آب، آب‌شکن‌های مثلثی دارد که هم‌اکنون بقایای آن‌ها باقی مانده است. طول آب شکن‌ها حدود ۱ متر و ارتفاع پایه‌ها و آب شکن‌ها از کف پل تا قسمت پایه طاقها ۵/۱ متر است.

مسجد طاق

مسجد طاق قدیمی‌ترین مسجد شهر میاندوآب با بیش از دو قرن قدمت یکی از زیباترین جلوه‌های معماری اسلامی در میاندوآب است.

به نظر می‌رسد که بین سال‌های ۱۲۱۰تا۱۲۰۰ هجری قمری توسط «احمد خان بیگلر بیگی» حاکم مراغه ساخته شده است.

بنای مسجد به‌صورت شبستانی ستون‌دار با پوشش طاق و گنبد است و پوشش این مسجد نیز متشکل از ۹ گنبد کوچک است که بر طاق‌ها و ستون‌های میانی و جزرهای دیواری قرار گرفته‌اند که ستون‌های میانی، مکعب شکل هستند.

مسجد طاق میاندوآب در سال ۱۲۰۲ هجری قمری در دوره قاجاریه به دستور احمد خان بیگلربیگی داماد فتحعلیشاه قاجار بنا شده و دارای ۹ شبستان طاق ضربی با اجرهای ۴۰ سانتی‌متر در ۴۰ سانتی متراست که در فهرست آثار ملی به شماره ۱۹۴۹ به ثبت رسیده است.

طاق‌های این مسجد از آجر با ملات گچ و شالوده از سنگ و دیوارها از خشت ساخته شده‌اند و در دوره‌های بعد، الحاقات زیادی به مسجد صورت گرفته مسجد طاق قدیمی‌ترین مسجد شهرستان میاندوآب با بیش از دو قرن قدمت یکی از زیباترین جلوه‌های معماری اسلامی در آذربایجان غربی است.

این مسجد در سال‌های اخیر به صورت کامل مرمت شده و به شماره ۱۹۴۹ در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است.

موزه میاندوآب

یکی از غنی‌ترین موزه‌های استان آذربایجان غربی در میان ۱۲ موزه استان، موزه میاندوآب است. موزه میاندوآب که در خیابان امام خمینی و در داخل پارک معلم قرار گرفته است در سال ۱۳۴۶ ه‍.ش پایه‌گذاری شده است. اگر به تاریخ و تمدن ایران باستان علاقمندید موزه میاندوآب یک مجموعه تمام و کمال است. آثاری متنوع از هزاره‌های ششم پیش از میلاد تا اواخر دوران قاجار در این گنجینه ارزشمند نگهداری می‌شود. از ابزار سنگی انسان‌های نخستین تا قلمدان‌های دوره قاجار در این موزه به نمایش گذاشته شده است. آثار سنگی، برنزی، استخوانی، فلزی و مفرغی، انواع ظروف سفالی از دوره‌های مختلف تاریخی، انواع سکه‌ها، انواع ظروف شیشه ای، کتب خطی، آثار مکشوفه در لرستان و… نیز در این موزه به نمایش گذاشته شده است. در این موزه بخش‌هایی به هنر ملی اختصاص یافته و بخش‌هایی نیز در غالب مردم‌شناسی تعبیه شده است. این موزه چیزی در حدود ۲۲۹ اثر تاریخی ارزشمند را در معرض دید عموم قرار داده و آثار به نمایش گذاشته هم از نظر تنوع دوره‌های تاریخی و هم از نظر تنوع آثار به نمایش گذاشته شده، بسیار قابل توجه است.

از دیگر آثار تاریخی و باستانی میاندوآب می‌توان به نقاط زیر اشاره کرد:

مسجد طاق، تپه باستانی روستای داش تپه، مجاری صخره‌ای معروف به چهل پله، امامزاده تاجن علی، قلعه هلاکو، آرامگاه ملا شهاب الدین، قلعه حسین‌آباد، قلعه خرابه، قزل قلعه (قرون ۷ و ۸ هـ. ق) دلیک داش (دوره تاریخی).

میاندوآب بیش از ۱۰۰ اثر تاریخی دارد که ۴۳ اثر از آن‌ها در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسیده است.

آموزش عالی

شهرستان میاندوآب یکی از مراکز آموزش عالی در جنوب استان آذربایجان غربی به‌شمار می‌رود. در این شهرستان چندین مرکز آموزش عالی و دانشگاهی فعالیت دارند که در رشته‌های مختلف به آموزش دانشجویان می‌پردازند. از جمله این مراکز می‌توان به:

۱. دانشگاه آزاد واحد میاندوآب.

۲. دانشگاه پیام نور مرکز میاندوآب.

۳ مرکز آموزش عالی باکری میاندوآب.

.۴. دانشکده علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی میاندوآب.

۵. دانشگاه جامع علمی کاربردی مرکز میاندوآب

۶. دانشگاه فرهنگیان واحد میاندوآب.

۷. پردیس تحقیقات و آموزش کشاورزی میاندوآب.

۸. حوزه علمیه علی بن موسی الرضا میاندوآب.

۹. حوزه علمیه فاطمه زهرا میاندوآب.

۱۰. مرکز آموزش فنی حرفه ای شماره ۸ خواهران میاندوآب.

۱۱. مرکز آموزش فنی حرفه ای شماره۷ برادران میاندوآب.

۱۲. ایستگاه تحقیقات کشاورزی میاندوآب.

اشاره کرد.

اقتصاد

کارخانه میاندوآب

کارخانه قند میاندوآب در سال ۱۳۱۲ با ظرفیت ۶۲۴۲ تن چغندر تأسیس شد. این کارخانه به عنوان یکی از قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین کارخانه‌های قند آذربایجان غربی و کشور فعالیت دارد. صنعت تولید قند و حتی کشت محصول چغندرقند در شمال غرب کشور برای نخستین بار توسط کارخانه قند میاندوآب در منطقه بنا گذاشته شده است.

کارخانه قند میاندوآب تنها صنعت مادر منطقه است که در این کارخانه هم‌اکنون بیش از ۵۰۰ نفر به صورت مستقیم مشغول به کار هستند و برای ۳۵ تا۴۰ هزار نفر به شکل مستقیم و غیرمستقیم اعم از کارمند، کشاورز، راننده، اصناف، کارگر و دامداران اشتغال‌زائی ایجاد کرده است.

مراکز درمانی

۱. بیمارستان عباسی: این بیمارستان اولین و قدیمی‌ترین بیمارستان میاندوآب این که در سال ۱۳۲۰ به همت بانوی نیکوکاری به نام زهرا سلطان عزت السلطنه دختر رضا قلی خان نظام السلطنه پایه‌گذاری شد. و این بیمارستان تا سال ۱۳۴۷ مشغول فعالیت بود که آتش‌سوزی باعث شد بنای کنونی این بیمارستان پایه‌گذاری شود.

بیمارستان عباسی بیمارستانی دولتی و زیر مجموعه دانشکده علوم پزشکی خدمات بهداشتی درمانی میاندوآب می‌باشد و بعد از آتش‌سوزی گسترده در سال ۱۳۴۷ زیربنای بیمارستان کنونی ساخته شد. این بیمارستان در مساحتی بالغ بر ۴۵۰۰۰متر مربع و با زیربنای ۶۵۰۰متر مربع احداث گردیده و یادگار خیرین و تلاشگران عرصه سلامت این شهرستان می‌باشد..

مشخصات بیمارستان:

این بیمارستان دارای بخشهای:

اورژانس، دیالیز، داخلی، اتاق عمل،ICU ,CCU ,POST CCU، عفونی مردان، عفونی زنان، درمانگاه عمومی.

و بخشهای پاراکلینیکی:

شامل (آزمایشگاه، رادیولوژی، اکو کاردیو گرافی، ماموگرافی، تست ورزش، تغذیه، پاتولوژی) می‌باشد.

۲. بیمارستان فاطمه زهرا: اصلی‌ترین بیمارستان تخصصی شهر میاندوآب است که در سال ۱۳۸۰ در زمینی به مساحت ۷۶هزار متر مربع و زیربنای ۹۴۰۰ متر مربع افتتاح شد. این بیمارستان جزو بیمارستان‌های دولتی استان آذربایجان غربی به‌شمار می‌رود و دارای ۱۳۹ تخت فعال این بیمارستان متشکل از بخش‌های بستری، اتاق عمل و CSR، درمانگاه‌های تخصصی، بخش‌های پاراکلینیکی، درمانگاه مامایی، و اورزانس می‌باشد بخش‌های بستری: بخش جراحی زنان، جراحی مردان، بخش نورولوژی، بخش ICU، بخش NICU، بخش نوزادان، بخش کودکان، بخش زایمان و پست پارتم می‌باشد درمانگاه مامایی، درمانگاه اطفال، درمانگاه زنان زایمان، درمانگاه بیهوشی و درد، اعصاب و روان، نورولوژی، پوست، جراحی عمومی، درمانگاه عمومی، درمانگاه اورژانس، درمانگاه اورولوژی، درمانگاه گوارش، درمانگاه داخلی، قلب و عروق می‌باشد همچنین این بیمارستان دارای بخش تصویربرداری ام آر ای (فیلیپس ۱/۵تسلا) و همین‌طور سی تی اسکن نیز می‌باشد.

۳. دی کلینیک تخصصی باکری: این درمانگاه زیر نظر سازمان تأمین اجتماعی فعالیت می‌کند وخدماتی مانندپزشک عمومی، متخصص کودکان، متخصص داخلی، دندانپزشکی،: تجویز دارو، کشیدن، ترمیم (یک سطحی دوسطحی سه سطحی) و جرم‌گیری تزریقات و پانسمان: ECG - تزریق وریدی و عضلانی پانسمان بخیه سرم تراپی داروخانه، آزمایشگاه، رادیولوژی ارائه می‌دهد.

هممین میاندوآب دارای تعدادی درمانگاه شبانه‌روزی می‌باشد که از آنها می‌توان به درمانگاه محمدزاده، قانون، هلال احمر، شهدا، فرهنگیان اشاره کرد.

حمل‌ونقل و ترابری

جاده ای

جاده ۲۱: که مراکز استان غرب کشور را به هم متصل می‌کند از میاندوآب می‌گذرد سپس به جمهوری آذربایجان ختم می‌شود. جاده ۲۶ (ایران)

.

جاده ۲۳: جاده ای است که میاندوآب را به همدان وصل می‌کند از مهم‌ترین محورهای مواصلاتی به‌شمار می‌آید.

جاده ۲۶: جاده ۲۶ جاده‌ای است که شمال غرب ایران را از میاندوآب به مهاباد و پیرانشهر و مرز کردستان عراق وصل می‌کند. قسمتی از این جاده مابین میاندوآب و میانه اتوبان ستارخان نام دارد.

یه دلیل اینکه میاندوآب دارای پنج محور ورودی _خروجی است، هاب ترانزیتی-جاده ای منطقه شمالغرب کشور محسوب می‌شود به، طوری که راه عبور و مرور شمالغرب کشور بدون عبور از میاندوآب امکان‌پذیر نیست

میاندوآب بر سر راه تردد و عبور مرور چهار استان آذربایجان غربی، آذربایجان شرقی، زنجان، کردستان قرار گرفته است به همین دلیل از اهمیت زیادی بر خوردار است.

راه‌آهن

ایستگاه راه‌آهن میاندوآب در ۲۰تیرماه سال ۱۳۹۰ شمسی افتتاح شده است.

این ایستگاه به خط راه‌آهن آذربایجان(مراغه-ارومیه)متصل است که یکی از مهم‌ترین ایستگاه‌های آذربایجان غربی به‌شمار می‌آید،

هدف از افتتاح این ایستگاه اتصال آذربایجان غربی و میاندوآب به شبکه یکپارچه ریلی کشور می‌باشد.

امروزه این ایستگاه یک روز در میان پذیرای قطار ارومیه_تهران و ۶ روز یک بار پذیرای قطار ارومیه_مشهد می‌باشد.

همچین از این ایستگاه امکان سفر به ایستگاه‌های رآه آهن شهرهای تهران، ارومیه، نقده، مهاباد، مراغه، زنجان، قزوین، نیشابور، کرج، آبیک، تاکستان، میانه، خرم دره، سمنان، دامغان، شاهرود فراهم می‌باشد

اتوبوس بین شهری

میاندوآب دارای دو ترمینال مسافربری به نام‌های غرب اسلامی و پایانه مسافربری بزرگ زرینه (غرب) می‌باشدکه این ترمینال‌ها به ترتیب ترمینال غرب اسلامی مسافران را از مبدأ میاندوآب به شهرهای ارومیه، نقده، مهاباد، و ترمینال بزرگ زرینه مسافران را از مبدأ میاندوآب به شهرهایی مانند تبریز، تهران، مراغه، جابه‌جا می‌کنند.

فرودگاه:

شهرستان میاندوآب به خودی خود دارای امکانات ناوبری هوایی و فرودگاه نمی‌باشد اما مسافران این شهرستان از امکانات شهرها و استان‌های مجاور مانند ارومیه و تبریز استفاده می‌کنند

یادداشت