کتیبه داریوش

کتیبه داریوش بزرگترین و طولانی‌ترین کتیبه زبان فارسی باستان می‌باشد. در سال ۵۲۰ ق ل، داریوش هخامنشی در این کتیبه، فرامین اندرزها و شرح فتوحات خود را به خط میخی به سه زبان پارسی باستان، عیلامی و بابلی در مجموعه ۱۱۱۹ سطر در دل سنگ نگاشته است. شکوه این کتیبه به گونه ای است که فقط زبان پارسی باستان آن دارای ۴۱۴ سطر می‌باشد. بر اساس این کتیبه وسعت جغرافیایی ایران زمان داریوش، نام قدیمی مکان‌های جغرافیایی کنونی، ماهها، اشخاص و اقوام همسایه ایران را در آن زمان می‌توانیم بشناسیم. این کتیبه نقش برجسته، بر سینه صخره‌های بیستون در ۲۵ کیلومتری شرق کرمانشاه در مسیر کرمانشاه به تهران حجاری شده است.