تهران به شهر ری

نخستین خط آهن ایران، خط آهن تهران به شهر ری بود که در سال ۱۲۶۱ ه. ش امتیاز آن را یک نفر مهندس فرانسوی به نام مسیو بواتان از ناصرالدین شاه گرفت. طول این خط حدود هشت کیلومتر و بعرض ۱۰۰۰ میلی متر بود. ماشینهایی که در این خط به کار افتادند ترن نام نداشتند بلکه به آنها ماشین دودی می‌گفتند. هنگامی که خط آهن برقرار شد، مردم دسته دسته برای تماشای این پدیده شگفت انگیز یا غول آتشخواری که به هنگام حرکت از تنوره اش دود غلیظ برمی خاست و به همین جهت آن را ماشین دودی لقب داده بودند، می‌آمدند ولی کسی حاضر به سوار شدن آن نبود.

می‌گویند مهندس بلژیکی وقتی اوضاع را چنان دید جریان را به اطلاع شاه قاجار رساند. ناصرالدین شاه نیز برای از بین بردن ترس و وحشت عمومی دستور داد تا عده ای از مشهورترین افراد، سرداران و سپهسالاران سپاه در معیت وی با ماشین دودی به حضرت عبدالعظیم بروند تا ترس مردم زایل شود. به دنبال این مسافرت ترس مردم ریخت و سیل مسافر به طرف ماشین دودی سرازیر شد. مدیر کمپانی به این خاطر که نظر مساعد علما را نیز جلب کند، یک واگن مخصوص علما تعبیه کرده بود. واگنی هم به طول ۷ متر به زنان اختصاص داشت که می‌بایست جدا از مردان مسافرت کنند.