دوره شاه طهماسب اول

قدر مسلم آن است که تا اواسط قرن نهم هجری سلاح گرم جایی در ارتش و میدانهای جنگ ایرانیان نداشت. به گ.نه ای که در زمان شاه اسماعیل اول صفوی، به کار بردن سلاح گرم را دور از جوانمردی و دلیری و شجاعت می‌دانستند و این نوع طرز فکر در حالی بود که ایران همسایه مقتدری همچون امپراطوری عثمانی داشت که مردمش در به کارگیری و ساخت سلاحهای آتشین مانند توپ و تفنگ مهارت خاصی داشتند و در میدانهای نبرد از آن حداکثر بهره را می‌بردند. جنگ چالدران که بین دو کشور ایران و عثمانی روی داد به خوبی گویای این واقعیت است. اینگونه طرز فکر ادامه داشت تا هنگامی که شاه طهماسب اول به سلطنت رسید و سلطنت او مقارن با قدرت دولت پرتغال بود. دولت پرتغال به لحاظ قرار دادن جزیره هرمز به عنوان مرکز بازرگانی خود و برای تضعیف امپراتوری مقتدر عثمانی در صدد برآمدند که ارتش شاه طهماسب اول را با سلاحهای گرم آشنا نمایند. بدین ترتیب با انتخاب زبده‌ترین جوانان هنگ پاسداران شاهی (که مرکب از پنج هزار نفر بود و به آنها قورچی می‌گفتند) و مسلح کردن آنها به تفنگ‌های فتیله ای نخستین هسته اصلی و اساسی ارتش کوچک که بعدها (شاه عباس) آن را تکمیل کرد، به وجود آمد.