شاعر بزرگ ایران

ابومحمد مشرف الدین مصلح بن عبدالله بن شرف الدین شیرازی، ملقب به ملک الکلام و افصح المتکلمین، مشهور به سعدی شیرازی از بزرگترین شاعران ایران است. درباره نام و نام پدر و همچنین تاریخ تولد سعدی اختلاف نظر بسیار است. وی بین سالهای۵۷۱ تا ۶۰۶ ه. ق در شهر شیرازچشم به جهان گشود. آنچه مسلم است این که اغلب افراد خانواده وی اهل علم و دین و دانش بودند. هنوز کودکی بیش نبود که پدرش درگذشت. سعدی پس از تحصیل مقدمات علوم ادبی و شرعی در حدود سال ۶۲۰ ه. ق از شیراز به بغداد رفت و در مدرسه نظامیه به تکمیل دانش خود پرداخت.

بعد از مدتی به حجاز و شام در سوریه رفت و زیارت حج به جا آورد. در شهر شام به وعظ و سیاحت و عبادت پرداخت. سعدی شاعر جهاندیده، جهانگرد و سالک سرزمینهای دور و غریب بود، وی خود را با تاجران ادویه و کالا و زوار اماکن مقدس همراه می‌کرد. ازپادشاهان حکایتها شنیده و روزگار را با آنان به مدارا می‌گذراند. ره آورد سفرهای سعدی علاوه بر تجارب معنوی و دنیوی، انبوهی از روایت، قصه‌ها و مشاهدات بود که ریشه در واقعیت زندگی داشت. سعدی در سال ۶۵۵ ه.

ق به شیراز بازگشت و با استفاده از تجربه‌ها و آموخته‌هایش کتاب بوستان را در سال ۶۵۵ ه.ق به نظم و گلستان را در سال ۶۵۶ ه.ق به نظم و نثر نگاشت. سعدی هم در شعر هم در نثر، سخن فارسی را به کمال رسانده است. آثار سعدی علاوه بر آن که عصاره و چکیده اندیشه‌ها و تاملات عرفانی و اجتماعی و تربیتی وی است، آیینه خصایل و خلق و خوی و منش ملتی کهنسال است و از همین رو هیچ وقت شکوه و درخشش خود را از دست نخواهد داد. سعدی عمر خود را به سرودن غزل‌ها و قصاید، تالیفات رسالات مختلف و وعظ و خدمت خلق گذراند. سعدی شیرازی بین سالهای ۶۹۰ تا ۶۹۵ ه.

ق وفات یافت.