میرعلی تبریزی

در اواخر قرن هشتم و اوایل قرن نهم هجری از در آمیختن دو خط نسخ و تعلیق خوشنویسی جدیدی برای خط فارسی در ایران بوجود آمد که (نسخ تعلیق) نامیده شد و بعدها به نام نستعلیق شهرت یافت. خط نستعلیق فاقد علائم زیر و زبر و پیش است و با توجه به ظرافت‌ها و گردشهای لطیفی که در حرکتها و شکل حروف دارد کم کم جایگاه خود را به عنوان زیبا‌ترین نوع خوشنویسی جهان باز کرد و در بین کشورهای اسلامی به (عروس خطوط اسلامی) معروف شد. ابداع این خط را منسوب به (میرعلی تبریزی) می‌دادند که در سال ۸۵۰ ه.

ق درگذشت و معاصر امیر تیمور گورکانی و از خوشنویسان مشهور و محترم آن زمان بوده است. از آن زمان به بعد این خط مورد توجه خوشنویسان ایرانی قرار گرفت و در دوره‌های بعد هنرمندان بسیاری در هر چه زیباتر نوشتن و تکامل آن همت گماشتند. اما هنرمندی که نستعلیق را به اوج تکامل و زیبایی رساند (عمادالحسنی قزوینی) معروف به میرعماد بود که در قرن یازدهم و در دوره صفویه زندگی می‌کرد. میرعماد با ابتکار و خلاقیت خود و مهارت بالایی که در نستعلیق به دست آورد دارای سبک و مکتبی شد که هنرمندان خوشنویس سالیان بسیار پس از او از سبک وی پیروی کردند.