مسجد و قرآن نگل

نگل مرکز دهستانی به همین نام از توابع بخش کلاترزان سنندج است که در ۶۵ کیلومتری غرب سنندج و در مسیر جاده سنندج – مریوان قرار دارد. در کتابهای تاریخی حدیقه ناصریه و تحفه ناصریه مطالبی به این شرح آمده است: در یکی از دهات این بلوک که نگل اسم دارد مسیر قدیمی که به مسجد عبدالله عمر یا عبدالله عمران مشهور است و قرآنی در این مسجد هست خیلی بزرگ به خط کوفی نوشته شده.

در داخل مسجد روستای نگل قرآن خطی از دوران گذشته وجود دارد که بنا به اعتقادات و باورهای مردم یکی از چهار قرآن خطی است که در زمان خلیفه سوم (عثمان بن عفاوان) به رشته تحریر در آمده و به چهار اقلیم دنیا فرستاده شده است. به همین دلیل مردم اعتقاد زیادی به این کلام الهی دارند و در حل مشکلات و گرفتاریهای زندگی خود از آن یاری می‌جویند و قسم دروغ به آن را گناهی بزرگ و نا بخشودنی می‌دانند.

چگونگی انتقال این قرآن به روستای نگل روشن نیست اما با توجه به گفته‌ها و حکایات عامه این قرآن در دوران صفویه از دل خاک بیرون آورده شد و از آن زمان در مسجد قدیمی روستا به منظور زیارت اهالی منطقه نگهداری می‌شود. مسجد در چند سال اخیر به طور کامل بازسازی شده است.قطع قرآن رحلی بزرگ جلد آن چرمی و رنگ آن قهوه ای تیره است.صفحات قرآن ضخیم و به علت تشابهی که با پوست دارد در بین مردم به پوست آهو شهرت یافته است.خط قرآن کوفی و دارای نقطه و اعراب و در قسمت سر سوره‌ها و شماره‌های آیات مطلا و مزین به نقوش گیاهی است.

بر اساس شواهد موجود شیوه نگارش و اعراب گذاری آن احتمالا این قرآن در سده‌های چهارم یا پنجم ه. ق نگاشته شده است