قلعه الموت

در شمال شرقی آبادی گازر خان و بر بلندای کوهی از سنگ یکپارچه با ارتفاع ۲۱۰۰ متر از سطح دریا که به پرتگاه‌های مخصو فی منتحی میشود قلعه ای پرشکوه قرار دارد که به گزارش حمد الله مستوفی نخست در سال ۱۲۶ هجری به دست داعی الی الحق حسن بن زید الباقری بنا شدهدر شب چهارشنبه ششم رجب سال ۴۸۳ قمری به تصرف حسن صباح در آمده و اکنون آن را به نام قلعه الموت یا قلعه حسن می‌خوانند.

تنها راه ورود به قلعه در انتهای ضلع شمال شرقی چند متر پایین تر از برج شرقی دژ واقع شده که کوه هودکان با فاصله ای بسیار زیاد بر آن مشرف است در این محل تونلی در تخت سنگ بریده شده که دارای ۶ متر طول و ۲۰ متر عرض و ۲ متر ارتفاع است پس از عبور از این گذر گاه، آثار باقی مانده برج جنوبی قلعه و دیواره جنوب غربی آنکه روی شیب تند تخته سنگ ساخته شده اشکار میگردد در دامنه جنوبی کوه قلعه، خندقی به طول تقریبی ۵ متر و عرض ۲ متر کنده وآن رااز آبی که داخل قلعه می آمده پر کرده اند تا هیچ راه نفوذی از آن جبهه مقصور نباشند بر روی دامنه‌های تند دیگر صخره نیز هر جا که بیم بالا رفتن مهاجمان می رفته خندق‌هایی را کنده دیواره‌های بالایی آنها را مورب بر آورده اند تا امکان هر گونه عبوری را باز ستانند همچنین در هر نقطه که شیاری وجود داشته با ساختن دیواره‌هایی سنگی یا آجری را وروی را مسدود ساخته اند با عبور از پای دیوار شرقی قلعه که حدود ۱ متر و به ارتفاع ۵ متر است به بخش اصلی دژ می‌رسیم که تخت کاه حسن صباح در طول اقامت ۲۵ ساله و در الموت بوده است و در بالای آن بقایای چند اطاق که سقف شان ریخته به چشم می‌خورد این قلعه پس از تسلیم رکن الدین حوز شاه در شوال ۶۵۴ هجری قمری به دستور هلا کو به آتش کشیده و ویران شد و از آن پس به عنوان تبعید گاه فرزندان مورد استفاده قرار گرفت یکی از شگفتی‌های قلعه حسن، سیستم پیچیده آبرسانی یا تنبوشه‌هایی به قطر ۱۰ سانتی متر است که به پرتگاه‌های عمیق می‌رسد حوض در دل سنگ به هابعاد تقریبی ۵*۸ متر کنده اند که هیچ گاه از آب خالی نشده است