بقعه امامزاده سید ابراهیم (ع)
بقعه امام زاده سیدابراهیم یحیی از بقعه‌های معتبر شهر زنجان است. علمای دین در شجره نامه آن اختلاف نظر دارند. جمعی، ایشان را«ابراهیم بن موسی بن جعفر(ع) دانسته اند و جمعی دیگر، همانند ابوالفرج اصفهانی و ابونصر نجاری، ایشان را «ابراهیم بن محمدبن عبدالله بن الحسن بن العباس بن علی (ع) دانسته اند. اگر این شجره نامه درست باشد، سیدابراهیم (ع) به اتفاق «کوکبی حسین بن اسماعیل بن محمد الارقط بن عبدالله الباهربن زین العابدین (ع)»، در اوایل قرن سوم هجری در زمان خلافت المعتضد بالله خلیفه عباسی قیام کرد و در مکانی در ۳ کیلومتری جنوب شهر زنجان، در جریان جنگی شهید شد و پیکر مطهرش در گورستان منتهاالیه شرقی، مشرف به دیوار حصار شهر مدفون شده بنای امام زاده در سال ۱۳۴۰ شمسی، منطبق بر بنای قدیمی نوسازی گردید. گنبد آن که از نوع تک پوششه است، با واسطه چهار گوشواره برجرزها استوار شده است و در حد فاصل گوشواره‌ها وگنبد، هشت نورگیر تعبیه شده است. تزئینات گنبد از داخل مقرنس کاری و گره سازی است و «سورهجمعه»، که به خط زیبای ثلث به قلم استاد «جواد میرمحمد رضایی زنجانی» بر آن نقش بسته است، وگچ بری‌های «استاد شعبان آزادی زنجانی» زیبایی چشم نوازی را در آن پدید آورده اند. بر نمای بیرونی امام زاده، سوره مبارک «اسماء ذات البروج» به خط ثلث زنجیری نقش بسته است.
ضریح امام زاده در اصفهان ساخته شده است و در سال ۱۳۵۸ بر روی مزار آن نصب گردیده است. قدیمی‌ترین قسمت این بقعه سردر ورودی سمت شمالی و مناره‌های دو طرف آن می‌باشد. در بالای مناره‌ها، آیه ۵۵ از سوره مبارکه «احزاب» به خط زیبای ثلث و به قلم استاد «جواد میرمحمد رضایی زنجانی»رقم گردیده است.
از بناهای دیگر این مجموعه، مسجد اعظم در ضلع غربی آن است که تجدید بنای آن، مرهون خدمات ارزنده روانشاد «منصور محاوری» است.
