معبد برد نشانده

بردنشانده یکی از قدیمی‌ترین عبادتگاههای ایرانی بود که در طول قرن‌ها تشریفات مذهبی رسمی در فضای باز آن انجام می‌شد. ساختمان آن به پارس‌ها و هخامنشیان مربوط است و نقوش برجسته روی سنگهای آن نیز به عهد اشکانیان تعلق دارد. مجسمه هراکلیوس یا هرکل (خدای قهرمان) به ارتفاع بیش از ۲ متر در حالیکه شیر نئومه را خفه می‌کند، در این معبد از خاک بیرون آورده شده است. برد نشانده به معنی سنگ نشانده شده است. این محوطه گسترده و طویل را هیچ نوع دیواری محصور نکرده است. این محوطه شامل سه قسمت کاملأ متمایز است. کاخ تختگاه مقدس یا نیایشگاه (شرق کاخ) و قصبه ای در شمال. آثار کهنی از این بنای تاریخی بدست آمده است که در موزه‌های داخل و خارج نگهداری می‌شوند که عبارتند از: ظروف سفالی، سکه‌های قدیمی و مجسمه‌های باستانی. هرودوت می‌نویسد: ایرانیان معبد سرپوشیده نداشتند. قربانی به اهورا مزدا را که بزرگترین بغ (آفریدگار) بود، بر قله کوه‌ها انجام می‌دادند. به طور کلی این اثر یکی از مهمترین معابد دوران کهن ایران است.